6 pomyłek związanych ze świętem Trzech Króli

Pomyłka 1. To nie byli królowie. „Królowie” nie pojawiają się w żadnym przekładzie Biblii. Odpowiedni fragment brzmi: „Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejemie Judzkim za króla Heroda, oto mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest ten nowo narodzony król żydowski? Widzieliśmy bowiem gwiazdę jego na Wschodzie i przyszliśmy oddać mu pokłon.” (Mt 2:1-2, Biblia Warszawska). „Mędrcy” są także w Biblii Tysiąclecia, ale już w Biblii Poznańskiej są „magowie”. W oryginale jest słowo „magos”, które może oznaczać zarówno mędrców, magów, jak i astrologów (pamiętajmy, że w starożytności nie rozróżniano między astrologią i astronomią, a fach ten cieszył się dużo większym poważaniem niż obecnie). Trzeba pamiętać, że przełożonym nad magami w Babilonie był kilka wieków wcześniej prorok Daniel; być może zostawił swoim następcom jakieś proroctwo (ale to już czysta spekulacja).

Pomyłka 2. Pierwszy nie nazywał się Kacper. O imionach mędrców/magów Biblia milczy, imiona „królów” pojawiły się dopiero w VIII w. w kronice „Excerpta latina barbari”.

Pomyłka 3. Drugi nie nazywał się Melchior.

Pomyłka 4. Trzeci nie nazywał się Baltazar.

Pomyłka 5. Pisane kredą na drzwiach „K + M + B” nie oznaczają imion (tych, których nie nosili nie-królowie), ale „Christus Mansionem Benedicat” (łac. Niech Chrystus błogosławi temu domowi) i – jak widać – „K” jest zapisywane błędnie.

Pomyłka 6. „Widzieliśmy bowiem gwiazdę jego…” – ale nie była to kometa, jak najczęściej przedstawia się ją w malarstwie. Choćby na słynnym obrazie Giotta „Pokłon trzech króli” (polecam ciekawy artykuł prof. Ryszarda Tadeusiewicza):

giotto

Giotto widział kometę Halleya w 1301 r. i najpewniej wywarła na nim duże wrażenie; jednak w czasie narodzin Jezusa kometa leciała z dala od Ziemi (minęła nas w październiku 12 r. p.n.e., a potem dopiero w styczniu 66 r. n.e.). Oczywiście pamiętamy, że Chrystus nie urodził się w roku 1. n.e., ale kilka lat wcześniej (to błąd obliczeń mnicha Dionizjusza Małego z VI w.; nie do sprostowania, ponieważ od tego czasu liczymy już „naszą erę”).

A zatem w grę wchodzić mogą (a rozważał to już Johannes Kepler na początku XVII w.):

– koniunkcja Jowisza i Saturna w 7 roku p.n.e.
– koniunkcja Jowisza, Saturna i Marsa w 6 roku p.n.e.
– supernowa w gwiazdozbiorze Orła w 4 roku p.n.e.
– koniunkcja Wenus i Jowisza w 3 roku p.n.e.
– koniunkcja Wenus i Jowisza w 2 roku p.n.e.

A może jeszcze coś innego?


Polub nas na Facebooku, to otrzymasz pdf z tekstem Chucka Misslera "Jaką możemy mieć pewność?" - czyli jakie jest prawdopodobieństwo spełnienia się starotestamentowych proroctw w Jezusie Chrystusie. Innymi słowy - czy nasza wiara opiera się na solidnych, czy kruchych fundamentach.

Zobacz także:

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Leave a Comment

 

— required *

— required *